slide8

Σύμμειση των χειλέων αιδοίου

Τι είναι η σύμμειση των χειλέων του αιδοίου;

Πρόκειται για την συνένωση των δυο μικρών χειλέων του αιδοίου και κάλυψή τους από μία λεπτή συνήθως μεμβράνη με αποτέλεσμα η είσοδος του κόλπου να είναι κλειστή κατά το μεγαλύτερο μέρος της.
Διαβάστε περισσότερα για την σύμμειση χειλέων...

slide3
slide5

Φίμωση

Τι είναι η φίμωση;

Έχει καθιερωθεί να ονομάζουμε φίμωση την «αδυναμία αποκάλυψης της βαλάνου λόγω στένωσης της πόσθης (το δέρμα που καλύπτει τη βάλανο και το πέος)». Μία κατάσταση όμως που ανάλογα με την ηλικία μπορεί να είναι φυσιολογική. Στην πραγματικότητα το 95% των αγοριών γεννιέται με αυτή την κατάσταση μια και η στη γέννηση η βάλανος με την πόσθη είναι «κολλημένες» και η διαδικασία της αποκόλλησης γίνεται σταδιακά και αυτόματα κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων της ζωής. Πρόκειται δηλαδή για μία φυσιολογική κατάσταση στα νεογνά και στα παιδιά.
Διαβάστε περισσότερα για την φίμωση...

slide8

Κύστη Κόκκυγος

Τι είναι η κύστη κόκκυγος;

Ο όρος Κύστη κόκκυγος ή τριχοφωλεακό συρίγγιο χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια χρόνια φλεγμονή στην περιοχή του κόκκυγα.
Διαβάστε περισσότερα για την κύστη κόκκυγος...

slide7
slide7
slide4

Υποσπαδίας

Τι είναι ο υποσπαδίας;

Ελληνική λέξη, υπό και σπαδίας (εκ του σπάω - σπω, Μπαμπινιώτης, Λεξικό Νεοελληνικής Γλώσσας, σελ 1877) δηλαδή υπό + ρήγμα. Δηλαδή εκβολή του στομίου της ουρήθρας στην κάτω(κοιλιακή) επιφάνεια του πέους.
Διαβάστε περισσότερα για τον υποσπαδία...

slide6

Υποσπαδίας


Τι είναι ο υποσπαδιας;

Ελληνική λέξη, υπό και σπαδίας (εκ του σπάω - σπω, Μπαμπινιώτης, Λεξικό Νεοελληνικής Γλώσσας, σελ 1877) δηλαδή υπό + ρήγμα. Δηλαδή εκβολή του στομίου της ουρήθρας στην κάτω(κοιλιακή) επιφάνεια του πέους.


Πως δημιουργείται;

Αδυναμία σύγκλεισης των γεννητικών πτυχών(τα στοιχεία αυτά δηλαδή που σχηματίζουν τα έξω γεννητικά όργανα), στην κοιλιακή επιφάνεια του πέους. Σαν αποτέλεσμα υπάρχει έλλειμμα ιστών στην κάτω επιφάνεια του πέους.


Που οφείλεται; Ποσό συχνό είναι;

Είναι η συχνότερη συγγενής ανωμαλία στα αγόρια μετά τη βουβωνοκήλη και την κρυψορχία. Περίπου 1 στα 300 αγόρια θα εμφανίσει την πάθηση ενώ σε κάποιες χώρες είναι πιο συχνό. Η αιτιολογία είναι πολυπαραγοντική:

  • Ανεπαρκής έκκριση διυδροτεστοστερόνης(ανδρογόνο που συμβάλει στην ανάπτυξη των γεννητικών οργάνων) , αδυναμία χρησιμοποίησης της από τα κύτταρα.
  • Περιβαλοντικοί παράγοντες, ουσίες φαρμακευτικές (εντομοκτόνα), πλαστικό, τροφές κ.α λειτουργούν στο περιβάλλον σαν οιστρογόνα.
  • Γενετική προδιάθεση(είναι πιο συχνός μεταξύ συγγενών πρώτου βαθμού.

Πως εκδηλώνεται κλινικά;

Το πέος έχει χαρακτηριστική μορφή:

  • Η ραχιαία επιφάνεια(πάνω ) του πέους έχει περίσσεια ιστού – κάλυμμα-κουκούλα
  • Υπάρχει συνήθως πρόσθια κάμψη του πέους και ινώδης χορδή που καθιστά την στύση επώδυνη
  • Η ακτίνα των ούρων έχει φορά προς τα κάτω

Όλα αυτά προκαλούν εκτός των λειτουργικών και ψυχολογικά προβλήματα στο παιδί και τον άνδρα.


Υπάρχουν άλλες ανωμαλίες; Πρέπει να γίνει κάποιος έλεγχος;

Ανάλογα με τη βαρύτητα. Στις ελαφριές μορφές σπάνια συνυπάρχουν σοβαρές ανωμαλίες (συνυπάρχουν σε ένα ποσοστό βουβωνοκήλη και κρυψορχία). Στις πιο σοβαρές μορφές ή όταν υπάρχουν ουρολοιμώξεις ή όταν υπάρχουν άλλες ανωμαλίες (και κρυψορχία) χρειάζεται να γίνει έλεγχος του ουροποιητικού. Στις πολύ σοβαρές μορφες του αποτελεί μέρος του συνδρόμου διαφοροποίησης φύλου και πρέπει να ελεγχθεί με καρυότυπο.


Ποιες είναι οι μορφές;

Οι περισσότερες μορφές είναι ήπιες. Η ταξινόμηση συνηθίζεται να γίνεται βάσει της εκβολής του στομίου της ουρήθρας:

  • Πρόσθιος: 70%
  • Μέσος: 10%
  • Οπίσθιος: 20%

Ωστόσο περισσότερη σημασία έχει το σημείο όπου το σηραγγώδες σώμα της ουρήθρας έχει αναπτυχθεί επαρκώς που πάντα βρίσκεται περιφερικότερα της εκβολής της ουρήθρας.


Ποια είναι η θεραπεία;

Σκοπός της θεραπείας είναι η δημιουργία ενός λειτουργικού πέους με φυσιολογική ουρήθρα, που να ικανοποιεί αισθητικά τον ασθενή με φυσιολογικό μήκος. Η ανωμαλία συνοδεύεται από απώλεια ιστού και αντικατάσταση αυτού από ανελαστικό, ινώδη ιστό η αποκατάσταση του μήκους του πέους και η εξαφάνιση της κάμψης είναι δύσκολη. Περισσότερες από 250 τεχνικές αναφέρονται κάτι που αποδεικνύει ότι καμία μέθοδος δεν είναι αποτελεσματική πλήρως(βέβαια η βαρύτητα καθορίζει τη συχνότητα των επιπλοκών. Η αποκατάσταση της ουρήθρας γίνεται είτε από την υπάρχουσα ουρήθρα με τεχνικές προώθησης της στην κορυφή της βαλάνου ή με δημιουργία νέας(νεοουρήθρας) με τη χρήση ιστών από το πέος ή άλλα μέρη (στοματική κοιλότητα π.χ). Προσωπικά προτιμώ τη δημιουργία νεοουρήθρας γιατι έτσι αποκαθίσταται το έλλειμμα του ιστού της κάτω επιφάνειας του πέους. Σε βαριές μορφές η αποκατάσταση μπορεί να γίνει σε έναν ή δυο χρόνους-μία ή δύο χειρουργικές επεμβάσεις(η δεύτερη μετά από 6 μήνες περίπου). Η αποκατάσταση σε δύο χρόνους εξασφαλίζει καλύτερο λειτουργικό και αισθητικό αποτέλεσμα και λιγότερες επιπλοκές.


Ποιες είναι οι επιπλοκές;

Όπως προανεφέρθη το ποσοστό των επιπλοκών είναι υπαρκτό και στα πιο εξειδικευμένα κέντρα και ανέρχεται περίπου στο 10%. Αξίζει να σημειωθεί ωστόσο ότι τα τελευταία χρόνια με τα κατάλληλα υλικά, τη χρήση μεγεθυντικών φακών τα αποτελέσματα είναι καλύτερα. Οι επιπλοκές μπορεί να εμφανιστούν αμέσως μετά το χειρουργείο (αιμάτωμα, οίδημα, αιμορραγία, διάσπαση της ουρηθροπλαστικής, φλεγμονή, νέκρωση του κρημνού) και απώτερες με πιο συχνή το συρίγγιο, τη στένωση της ουρήθρας, την επανεμφάνιση της χορδής, εκκόλπωμα ουρήθρας) και είναι αντιμετωπίσιμες οι περισσότερες.


Σε ποια ηλικία πρέπει να πραγματοποιηθεί η επέμβαση;

Για διάφορους λόγους, ψυχολογικούς, ανατομικούς, τεχνικούς, η καλύτερη ηλικία είναι 12-18 μήνες. Η διάρκεια νοσηλείας μπορεί να είναι 24-72 ώρες, το παιδί συνήθως εξέρχεται του νοσοκομείου με ουροκαθετήρα ο οποίος αφαιρείται σε μία εβδομάδα περίπου.



Οι πληροφορίες που αναφέρονται σε αυτή τηνwarning ιστοσελίδα έχουν ρόλο ενημερωτικό μόνον. Σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να θεωρούνται ως ιατρική οδηγία ή διάγνωση. Επικοινωνήστε με τον γιατρό σας για περισσότερες πληροφορίες.

Προσοχή!